Assassin’s Creed Black Flag Resynced – İnceleme

Nereden başlayacağına karar veremediğinde yapılacak en uygun şey bazen en baştan başlamaktır. Assassin’s Creed Black Flag 2013’te birinci çıktığında ben parıltı topu üzere bir Mass Effect batağındaydım. Ara sıra da bahsederim, korsanlık benim en son ilgimi çekecek temalardan biridir. Şu hayatta işte 2 tane Karayip Korsanları filmi izlemişliğim var.

E bir de Black Flag oynamışlığım. Çıktıktan birkaç sene sonra, o da hani Assassin’s Creed’in yüzü suyu hürmetine!

Ve vaktinde bütün önyargılarıma, gemi kaptanlığındaki başarısızlığıma ve bu başarısızlığın ara sıra beni ayar etmesine karşın Black Flag’in ikilemlerle dolu olay örgüsü ve renkli karakterleriyle aklımda kendine özel bir yer edindiğini itiraf etmeliyim. Bugüne bugün Black Flag hala Assassin’s Creed serisinin gerçek ruhunu yansıtan bir oyun. Edward Kenway de, şayet kendisiyle 13 yıl evvel tanışmadıysanız, cazibesinden bir gıdım kaybetmemiş. Her ne kadar Assassin’s Creed serisinde ‘remake’ denince gönlümden geçen hala Ezio üçlemesi de olsa sebep birinci tekrar imal olarak Black Flag’in seçildiğini anlayabiliyorum, ki o sebeplere daha ayrıntılı bakarak ilerleteceğim bu incelemeyi.

Bu kıssanın nereye vardığını tahminen de yıllardır biliyorsunuz aslında. Öbür yandan 13 yıl evvel çıkmış bir oyunu oynamamış büyük bir kısmın de olacağını varsayan Ubisoft spoiler konusunda yeni çıkmış bir oyun üzere davranmamızı istiyor. Öbür bir yandan iki sefer deneyim ettiğim bir kıssada bir şeylere göz kırpmadan nasıl bu incelemeyi yazabilirim gerçekten bilmiyorum.

Sanırım… Evet. Şimdi bakın, sene 1715. Karayipler’in engin ve açık sularında süzülüyoruz. Bir martı kadar şen şakrak, bir timsah kadar sessiz ve tehlikeli, bir kahverengi bobby kuşu kadar saçma sapan! (Çünkü basın koduyla gelen kozmetiklerimizi taktık. Evet!!) Dalgalandırdığımız bu siyah bayrak, kendine ülke deyip de başındaki üç beş semirmiş adamdan oburunun karnını doyurmayan, onlardan diğerinin çıkarlarını gütmeyenlerin renkli paçavralarına benzemez. Bu bayrak, özgürlüğün bayrağıdır! İnsanlığın bayrağı!!

Çirkin olsan bu nazı Isu’lar bile çekmez yalnız

Edward olarak Havana kıyılarına ayak bastığımda nitekim birinci düşündüğüm şu oldu; bu adamın öyküsüne ne kadar gıcık ve çıkarcı bir tip olarak başladığını unutmuşum. Gerçi bu sefer uzun müddettir görmediğim bir dostun nazını çekiyormuşcasına, verdiği boş kelamlara ve atıp da tutamadığı palavralara biraz daha dostça yaklaştığımı itiraf etmeliyim. Birinci oynadığımda mı? Çok gıcık olmuştum. Korkunç gıcık olmuştum. Hatta Edward’a olan gıcığım ve gemi savaşlarına olan gıcığım az daha birleşip bana oyunu bıraktıracaktı.

Şimdi ise hem Resynced’e, hem de geri dönüp Assassin’s Creed serisine baktığımda Edward Kenway üzere bir karakterin değerini bilemediğimizi düşünüyorum. Ve Black Flag’in yine imal için seçilmesindeki ana nedenlerden biri de bu bence. Evet, AC serisi gri alandaki karakterler konusunda hiçbir vakit elini korkak alıştırmamıştı. Öbür yandan, oyuncuların o devirde Edward’la yakaladığı sinerjiyi diğer bir karakterde yine yaratamadı Assassin’s Creed, hele de son devirlerde.

Her ne kadar Ubisoft’u serinin gidişatı konusunda eleştirip dursak da ben bu farkındalıktan o kadar da mahrum bir stüdyo olduklarını düşünmüyorum. Onlar da, oyunlar satmaya devam da etse, Assassin’s Creed’in kültürel tesirini yitirdiğinin farkındalar bence. Ve bence, bunda oyuncuların gönülden bağ kurabilecekleri bir ana karakter eksikliği çok büyük bir etmen. Alışkanlıktan gelen satışlar da bu ipin ucunu çok yıllar önce kaçırmış olan seriyi anca bir yere kadar taşır.

İş bu türlü olunca, Black Flag üzere köşe taşı bir oyuna, Edward Kenway üzere 40 yıl hatırı olan bir karaktere geri dönülmesi beni şaşırtmadı.

Neredeyd- Hah! Havana, evet. İkinci düşündüğüm de şu oldu; Ubisoft bu etraf tasarımı işini yapıyor! Sahiden bir müddet işi gücü bıraktım, ekran imajı alıp alıp Can’a gösteriyordum. İncelemeyi kilitleyip kaçtı lakin yani YİM’in de başını şişirmedik demeyiz.

Oyunun geri kalanında da bu niyetim hiç değişmedi. Black Flag Resynced çok ancak ÇOK hoş görünüyor. Bir o kadar da hoş gezdiriyor!

Black Flag’in özgün ‘Advanced Parkour’ opsiyonları cilalanarak geri dönmüş. Manuel zıplama, yani zıplanacak bir yere geldiğinize zıplamak istediğiniz yöne yanlışsız tuşa basma gerekliliği de her zamanki üzere işte… Ara sıra saç baş yolduruyor. Edward incecik bir daldan incecik bir dala atlamak yerine kendini tam altındaki timsahın önüne çlop diye bırakınca mesela.

Yerleşim yerleri ise hayal üzere. Parkur konusunda yani.

Yahu ne kadar özlemişim bir yerin camından girip öbür yerin damından çıkmayı, bir merdivene koştuğumda düz duvarla değil de kaçacak bir aralıkla karşılaşmayı… Serinin son oyunları parkur konusunda ellerinden geleni yapmış da olsalar, oyunların bahis aldığı devirlerin yapıları (işte Viking dönemi Britanya’sı olsun, Japonya’nın tarlalarla çevrili müstakil meskenleri olsun… çölde at koşturmaya değinmiyorum bile) Black Flag’deki üzere bir parkur ve saklılık dizaynına çok müsait değildi.

Korsanlığın altın çağındaki Karayipler’de ise taban tabana dikilmiş kısa, balkonlu ve cundalı binalarıyla kıyı kasabaları; özlediğimiz stildeki parkur keyfini bize tekrar yaşatıyor.

Bu gemide miço olarak kedi çalıştırılmaktadır

Lanet Havana’dan bir türlü çıkamadık, evet ne diyordum, HAVANA! Edward’ın öyküsü, kaçak bir Assasssin’i şişledikten sonra ona vaadedilen mükafatı almak üzere Assassin kılığında Templar’larla buluşmak için Havana’ya gelmesiyle başlıyor. Ve başından büyük işlere karıştığını anlayamayacak kadar burnu havada olan Edward’ımız, o arşa varan burnuyla potansiyel altınların kokusunu alınca foyası ortaya çıktıktan sonra bile vazgeçmiyor. Herkesin peşinde olduğu The Observatory ismindeki gizemli bir yapıyı aramak için yola çıkaaaa…mıyor.

Çıkamıyor zira o harita, o ufkun görünmediği deniz sizi yanıltmasın; Black Flag’in başı bir ölçü lineer ilerliyor. Bu da uygun bir şey, zira o altımızdaki ceviz kabuğuyla bir başımıza engin denizlere açılırsak bizi daha çok da engin olmayan denizlerde balık yemi yaparlar. Hatta ve hatta oyun üstüne çıktığınız kara kesimlerinde dahi, ‘’Hoop kardeşim, buradan geçiş yok şimdi,’’ demekten geri durmuyor.

Burada bir yerde Resynced’le ilgili birinci sorunuma denk geliyoruz. Biliyorsunuz, ben AC’nin çağdaş vakit öyküsünü seven, bu oyunun ana olay akışının da aslında çağdaş vakit üzerinden ilerlemesi gerektiğini savunan bir zavallıyım. Özgün Black Flag oyununda, şimdi çağdaş vaktin üç beş Codex girdisinden ibaret olmadığı o hoş vakitlerde, biz aslen günümüz Templar’ları olan Abstergo’nun geliştirdiği bir çeşit VR başlığı deneme vesilesiyle Edward Kenway’in hayatına kulak konuğu oluyorduk.

Bu çerçevede de oyunun bize ‘şuraya daha giremezsin’ demesinin bir mantıklı açıklaması vardı, zira oyunun içinde aslında bir ‘oyunun’ içindeydik. Şu anda ise büsbütün ‘game logic’ yani ‘bu aslında bir oyun’ kafasıyla yaklaşıp giremediğinizi kabul etmeniz bekleniyor. Evet en başta Animus’umuzu kurcalayan bir ses, ara sıra sağda solda birtakım ipuçları var olağan de…

Sevgili Oyungezerler ben yaşlanıyor muyum? Geri kafalı mıyım ben? Ben mi geçmişten kopamıyorum yoksa söylediklerimde bir kırıntı da olsa haklılık hissesi var mı?! (Bu noktada şimdi oyunu bitiremediğimi ve içimde hala bir umut kırıntısı olduğunu da eklemek isterim. Ağustos sayısında yerle bir olmuş ümitlerimle görüşmek üzere…)

Neyse, sonuç itibariyle geminize zabitlerinizi almadan (ki bunlardan biriyle çok olmadık bir yerde tanışacaksınız), Great Inagua’da üssünüzü kurmadan o denli her gördüğünüz açık dünya işaretine atlamayın. Kelam veriyorum, oyun sizi saldığında yapacak çokça yan misyonunuz olacak.

Çünkü Black Flag Resynced tekrar Animus Hub’a bağlı.

Shadows’la birlikte çıkan bu ‘hub’ sistemi yüklü AC oyunlarınıza tek bir yerden ulaşmanızı sağlıyor. Tıpkı vakitte oyunlarda gezip bulduğunuz anahtarları, kimi müddetli yan görevlerden kazandığınız ödülleri burada kozmetiğe dönüştürmenizi de sağlıyor ancak ben bunların hiçbirini yapmıyorum. Olağan oyunumda karşıma çıktığı kadar anahtar topluyorum yalnızca. Esasen Shadows’da da yapmamıştım. Oyunun öyküsüne ya da gidişatına bir katkıları da yok. Yapmıyorum yani itiraf edeyim fakat gemime illa ki altın rengi kedi alacağım, 5 kuruş fazla olsun altın olsun diyorsanız o sizin bileceğiniz iş.

Vallahi Mega Über 4XL açık dünya CUK diye oturdu!

Evet, kozmetik kasmaya dayalı yan misyonları pek de iplemiyorum ben ancak öbür yandan, Black Flag’in dünyasında da hiç sırıtmamış bu çağdaş eklentiler. Ki bence Resynced için Black Flag’in seçilme nedenlerinden biri de bu. Yani deniz savaşlarında; gemiyle gezme, dalıp çıkma, balık avlama, öteki gemileri avlama, sonra peşimize düşen öteki başka gemilerden kaçma döngüsüne eklenebilecek çok şey var.

Ve eklemişler de. Çok kelamını etmek istemediğim çevrimiçi bir oyunla bu korsancılık cümbüşünü süzme yoğurt misali yoğunlaştırıp paketlemeye çalışmıştı Ubisoft. Beceremeyince de bir korkmuştuk açıkçası Black Flag’in tekrar yapılması niyetinden. Fakat bu endişe yersiz bir endişeymiş, o ismini anmak istemediğim oyunda yapamadıkları her şeyi Black Flag’de yapmışlar. Geliştirme sürecinin nazarı çıkmış diyelim.

Ve ben bile, gemi savaşlarını sevmeyen ben BİLE keyif aldığımı itiraf etmek zorundayım. Evet, hala berbatım. Evet, bence gemiler hala çok yavaş ve hantal ve dönmüyor diyorum DÖNMÜYOOOOOOO-

Ama yeni silahlarımız var işte. Ateşli toplarımız, var olan silahlarımıza yeni güncellemeler, taret tipi silahlarımız derken biraz daha kolaylaşmamış değil işimiz.

İş bu türlü olunca yeni deniz savaşı kontratları, gezinirken tenhada kıstırdığınız yüklü bir gemiye sataşmak vesaire üzere yan aktiviteler de daha doğal hissettiriyor. Gemileri bangır gümbür denizin tabanına göndermek yerine neyi var neyi yok soyup soğana çevirdikten sonra salmanız da şahsî tavsiyemdir. Sebep diye sormayın.

Aynı yenilik ve akıcılık yakın dövüşte de mevcut. Mesela çağdaş oyunlarda çok alıştığımız zırt pırt çömelebilme özelliğinin yepyeni Black Flag’de olmadığını hatırladığımda çok şaşırdım. Bu ve gibisi mesela karanlıkta daha az görülme, yağmurlu havada daha az duyulma üzere yenilikçi özellikler de Black Flag Resynced’de mevcut. Benim üzere girdiğiniz her Hideout’ı falan ‘temizlemeye’ takıksanız, içim rahat söyleyebilirim ki saklılık mekanikleri modernizasyonla birlikte pek tatmin edici olmuş.

Tabii siz bir korsan ve isteseniz de istemeseniz de oyunun ismi bu olduğu için bir suikastçisiniz. O denli haldır huldur savaşamazsınız. Fakat gelen atakları karşılayıp bıçağımızla düşmanların işine tekte son verebilmek, bu apansız bıçaklamaları zincirleyebilmek ve gözünü sevdiğim duman bombalarıyla akıcı bir sinerji yakalamak ziyadesiyle mümkün.

Ağır düşmanları da çekip vuruyoruz vallahi, yapacak bir şey yok.

Remake işine de girdik, sırada ne var Ubican?

Açık konuşayım, geçmişte çağdaş vakit öyküsünü oynanışa ziyadesiyle entegre etmiş Black Flag üzere bir oyunun yine yapılıyor olması, kafamda bir ‘acaba’ niyeti uyandırmıştı. O ‘acaba’ suya düştü, bundan sonra da Edward Kenway dalsa çıkaramaz diye düşünüyorum.

Bence bu gidişat, Assassin’s Creed serisinin hayatına tarihin makul periyotlarındaki suikastçileri ve düşmanlarını bahis alan, birbirine bağı çok az olan tekli oyunlar olarak devam edeceğinin göstergesi. Ve diyebilirsiniz ki ablacım, o gidişat esasen yıllardır aşikâr değil miydi?

Vallahi ne diyeyim Oyungezerler, sanırım en başından beri burada olanlarımız olarak biraz geçen vaktin bizi geride bıraktığını kabullenmekte zorlanıyoruz.

Assassin’s Creed Black Flag Resynced, kalbimi kıran kırpılmış kısımlarına karşın çok hoş bir oyun. En başta serinin ruhunu yansıtan bir oyun demiştim, bu fikrimin hala arkasındayım. Edward’la birlikte çıktığımız yol çetin bir yol, her köşe başında bizi öteki bir ikircikli durum, diğer bir yaralayıcı deneyim bekliyor. Hem Assassin’lerin hem de Templar’ların dünyasına konuk olan Edward’la yolun sonuna geldiğimizde ise emin olduğumuz tek bir şey kalıyor.

İnsan nereye giderse gitsin, hangi kostüme bürünürse bürünsün insan kalıyor.