Luna Abyss – İnceleme

Video oyun bölümü emekleme devirlerini aşarken sahnesini şenlendiren janrlar da düzgünden uyguna kemikleştiği için inovasyon bu janrları birbirlerine karıştırarak yapılır oldu. Ben de her sene onlarca oyun bitirdiğimden, halihazırda bilip, görüp, çokça deneyim ettiğim şeyleri “güzel lakin tekrar” yapan oyunlardan fazla bu usul yeni karışımları hatırlar oldum. Tanıdık formüllerin uygun uygulamaları bile artık uzun müddet format yememiş bir Windows konseyimi üzere şişen oyun dağarcığımın karanlık klasörlerinde kaybolup gidebiliyor. Değişik karışımlar ise, hele de o karışım akıllara daha da kazıyan tesirli bir sanat dizaynıyla servis edildiyse yerlerini daha kalıcı kılıyorlar. Luna Abyss de hiç beklemediğim bir formda bunlardan biri oldu.

Kırmızı! Beyaz! En Büyük? Luna Abyss?

Eser’in “sana bir tane Bullet Hell vereyim mi?” demesinden evvel varlığından bile haberdar olmadığım oyun, pek çok hoş fikirler barındırıyor ve bunları bir ortaya getirirken yalnızca ve yalnızca düşük bütçesinin kurbanı oluyor. Lakin işin bu kısmını anlatmadan evvel kıssasına ve kainatına kısaca bakıp sahneyi oyunun bahsine hazırlamak lazım. Oyunda Fawkes isimli bir mahkûm rolündeyiz. Kendisi 9999 günlük bir mahpus cezasına çarptırılmış ve bir uzay hapishanesinde kalan günlerini sayıyor. Aylin isimli robotik gardiyanı, Fawkes’ın şuurunu Ayın derinliklerindeki Abyss isimli terkedilmiş, cehennemi yapıdan kayıp teknolojileri bulup getirmesi için oraya göndermeyi teklif ediyor. Fawkes’un da işi mi var, kabul ediyor elbette. O bu tip keşif seyahatlerine gidecek, Aylin de karşılığında mahpus kalacağı günlerin sayısını eksiltecek. Elbette konu bu kadarla kalmıyor ve daha birinci vazifeden meşguliyetimiz kolay keşif seyahatleri olmaktan çıkıyor.

Oyunun kainatı ve öyküsü “Grimdark” kurgu alt çeşidine mensup. Grimdark ismi üstünde bir janr olduğu için ışığın soluk beyaz(ve karanlığı aydınlatmakta başarısız) olduğu, gölgelerden gölge beğendiğimiz umutsuz bir atmosfer içindeyiz. Lakin bilhassa eşsizliğini garipliğiyle dengeleyen karakter dizaynlar sağ olsun, Luna Abyss yer yer tuhaf kurguya da yakınsıyor. Etrafta bulduğumuz notların bünyesinde destekleyici vazife yaparken Luna Abyss dünyasını açıkladığı anlatı, kendine bu enteresan dizaynlı karakterleri lokomotif yapıyor. Bir baş ve uzun bir uzunluğundan ibaret üzere görünen Aylin, yokluğunda bile kararıyla hükümdarlığının katılığını hissettiğiniz All-Father, erkek sesli lakin kadın/örümcek vücutlu birtakım öbür Abyss sakinleri bu karanlık dünyada olağanüstü seslendirmelerle nefes alıp veriyorlar. Oyunun tuhaflığıyla gizemi, benim üzere oyun oynarken pek olduğu yerde duramayan birine bile, hele de aksiyon odaklı oynanışa karşın metin okutmayı başardıysa demek ki buradan bir artı puan alması lazım.

PC’de Saros bulamayanları bu türlü alalım

Oynanışa geçecek olursak, oyun kendisini bir Bullet Hell üretimi olarak lanse ediyor olsa bile oyunun bu tarafı yalnızca burun farkıyla en baskın tarafı pozisyonuna gelmiş. Çünkü oyun kimi taraflarıyla Doom’a benziyor, öbür birtakım taraflarıyla de Metroid Prime’ı hatırlatıyor. Mesela oyundaki dört silahtan bir tanesi başta aldığımız ve nispeten az hasar veren standart silahımızken, bir tanesi de sonda aldığımız seyrek kullanılabilen alan temizleyici. Kalan iki silah ise, biri pompalıya biri keskin nişancı tüfeğine benzediği yerde spesifik düşman tiplerinin farklı renklerdeki kalkanları aşmakta özelleşmiş. Silahların şarjör ve cephaneleri değil, ısınma oranları var. Bir silahı biraz kullanıp öteki bir adede geçtiğimizde yahut onunla ateş etmeyi bıraktığımızda soğumaya başlıyor. Bu, farklı kalkan tipleri ayrıntısıyla farklı mobilite opsiyonlarını da işin içine kattığımızda oyunun tıpkı Doom üzere daima silah değiştirerek çatışmayı ön plana çıkardığı manasına geliyor. Nişan işini ise isterseniz manuel yapabilseniz bile tıpkı Metroid Prime’da olduğu üzere maksada kilitlenerek hallediyorsunuz. Ha doğal bunu tavsiye etmiyorum zira oyun manuel nişan etrafında tasarlanmamış; bir yandan nişan alayım, bir yandan üzerime gelen düşman ateşinin ortasında bale yapayım demek işi zorlaştırıyor.

Oyunun Metroid Prime’a tek benzediği yer gayeye kilitlendiğimiz bir çatışma modeli barındırması değil bir de çünkü oyunun ufaktan bir Metroidvania damarı da var. Bir kısmını dövüş içinde de kullanabildiğimiz, ulaşım/mobilite odaklı güçler kazanıp bunlarla evvelden aşamadığımız pürüzleri de aşıyoruz. Lakin bunların opsiyonel alanlarda kullanımı çok kısıtlı olduğu, ayrıyeten ilerlediğimiz kısımlarla geri dönüş imkanları limitli olduğu için oyuna gerçek bir Metroidvania demek mümkün değil. “Ya şurada bir opsiyonel geliştirme görmüştüm, yeni aldığım güçle artık ona ulaşırım, gideyim de alayım” dediğimiz yerler oldukça kısıtlı. Etrafı dikkatlice ararsanız birçok şeyi geri dönmeye gerek kalmadan yol üstünde buluyorsunuz.

Kadı kızından nameler

Oyunun sorunlu diyebileceğim noktası, en başta biraz kıvamını geç bulması. Luna Abyss hem düşük bütçeli olduğu hem de aksiyona odaklandığı için uzun bir oyun değil, olmasına da gerek yok zati. Lakin savaşların mekaniksel derinlik ve çeşitlilik açısından kolay kaçmayı bırakıp keyif verir minimum noktaya varması kendi oyun müddetine oranla biraz uzun sürüyor. Gerçekten başlarda pek keyifli gelmemişti bana. Oyunda dört tane ana Boss dövüşü var, bunların birincisine vardığım noktada, yani başında 2-2,5 saat geçirdikten sonra “e bu oyun hayli keyifli oldu şu an?” dedirtti ve oradan sonra daha büyük oturumlar haline, bana verdiği keyfe şaşırarak oynamaya başladım.

Not: Oyun standart zorlukta fazla kolay, o yüzden ya üçüncü ya da azamî zorlukta oynamanızı tavsiye ediyorum. Ben azamide girdim, 1-2 yerde biraz baş kaşıttı fakat geneli oldukça keyifliydi.

Oyunun bir diğer kusuru da birincil kişi kamerasının oyunun Bullet Hell yapısıyla çakışabilmesi. Malum Bullet Hell, dört bir yanı dalga dalga işgal eden düşman ateşinden gerçek konum alarak sıyrılmak üzerine kurulu bir alt cins ve bu yüzden karakterinizin kapladığı yerin bütünüyle farkında olmak kıymetli. Luna Abyss birinci kişi kamerası kullandığı ve Bullet Hell ile FPS kamerasını birleştiren Doom the Dark Ages’in bilakis sık kullanabileceğiniz bir defansif opsiyon barındırmadığı için “değmez sanıyordum değdi” anları illaki yaşanıyor. Bunun yanında bir başta dediğim üzere bütçenin küçüklüğüne verdiğim eksileri var. Mesela oyunun silahları sesli-görsel geribildirimlerini tarafında çok başarılı değil hem tok değiller hem de ses efektleri bence birbirlerinden yeteri kadar ayrışmıyor. Bunun yanında 4 silah oyunun müddetine nazaran bence bir tık az kalmış. Öbürleri üzere tekrar kendi mekaniği ile gelen beşinci bir silah daha olsa tam kıvamında olurmuş.

Tasarım tarafını bir kenara koyup teknik cepheye baktığımızda Luna Abyss’in az biraz cila eksikliğinden mustarip olduğunu görüyoruz. Oyun aslında bir Unreal Engine(5 değil 4) oyunu olduğundan alan geçişlerinde takılma görmek artık beklenildik fakat Luna Abyss alan geçişlerinde takılmayı geçtim direkt durup yükleme yapıyor. Asset Streaming işini pek güzel çözemedikleri muhakkak. Bunun dışında oyun “RTX kartlara özel” isminde bir ayar sekmesi barındırsa bile bu sekmenin altı ben oynarken boştu. DLSS muhtemelen çıkış günü yahut sonrasında eklenecektir lakin ben bu yüzden kullanamadım. Bunu da olağan koşullar altında çok önemsemem ancak oyunun standart TAA implementasyonu o kadar makus ki 4K altında çözünürlüklerde acayip bulanık görünüyor. Hatta 4K’da bile netliği lakin “idare eder” denebilecek düzeyde. Umarım DLAA ve FSR4 Native AA seçenekleri eklenir de oyun düşük düzey sistemlerde de minimum netlik düzeyine kavuşur.

Luna Abyss hem öyküsünü hem oynanışını, “umarım düzgün satar da yapımcısına daha birincisinin eksiklerini kapatacak bir devam oyunu yapmak imkânı tanınır” diyecek oranda beğendiğim bir oyun oldu. Ortamda Boomer Shooter bolluğu var lakin birçok Luna Abyss’in yaptığı üzere anlatısına itina göstermiyor yahut Luna Abyss’teki üzere Bullet Hell kırması değil. Akranları ortasında bu iki özelliği ile kendini göstermeyi başardığı için denemenizi tavsiye edeceğim ancak firmadan daha uygunlarını temenni edeceğim bir oyun olmuş.